aftur komin heim…

Jæja þá erum við hjónakornin komin heim frá París…það er reyndar vika síðan að við komum heim en það hefur bara ekki gefist neinn tími til að sitja fyrir framan tölvuna.

Ferðalagið var alveg frábært og það var ágætis hvíld að vera barnlaus í nokkra daga. Reyndar hvíldum við okkur ekkert voða mikið þar sem við gengum París þvera og endilanga en tilbreytingin var skemmtileg. Ég held að mesta hvíldin hafi verið að fara að sofa og vita að ég fengi að sofa alla nóttina og væri ekki vakin klukkan 6.

Annars sáum við helstu túristastaðina í París, borðuðum góðan mat, sátum á kaffihúsum og gengum og gengum…fórum m.a. upp í Eiffel-turninn, í siglingu um Signu, í Notre Dame kirkjuna, á Louvre, sáum Sigurbogann og gengum Champs-Elysees og fórum í fullt af skemmtilegum bókabúðum en það er í miklu uppáhaldi hjá okkur Bjössa.

Á meðan við dingluðum okkur í París voru strákarnir í góðu yfirlæti hjá ömmum sínum. Arnar Breki gisti hjá mömmu og Heiða var hérna heima með Ara. Þetta gekk víst bara eins og í sögu og ég held að við höfum bara öll haft gott af þessu. Það var hins vegar ekki mikil stemning hérna kl. 6 að morgni 17. júní þegar strákarnir voru bókstaflega farnir að slást um það hvor fengi að kúra hjá mömmu sinni. AB hafði fengið að sofa uppi í hjá okkur þar sem við komum seint heim kvöldið áður og hann var sko ekkert á því að deila hálsakotinu á mömmu sinni þegar Ari vaknaði um morguninn…mikil gleði Nú er hins vegar allt að komast í réttar horfur og Ari að verða búinn að fyrirgefa mér fyrir að skilja hann eftir. Dagana eftir að við komum heim þá mátti ég ekki snúa mér við án þess að hann færi að gráta. Það er samt allt að lagast en hann er samt enn svolítið lítill í sér gagnvart mér og þá aðallega á morgnana þegar við erum bara tvö.

Nú er Ari orðinn 18 mánaða (það sem tíminn er fljótur að líða) og við fórum í 18 mánaða skoðun í ungbarnaverndina í gær. Það gekk bara rosalega vel, hann er orðinn nærri 11,5 kg og 85 cm en það gerir hann tæpu kílói þyngri og 2 cm lengri en bróðir hans var á sama aldri. Hins vegar hefur hann alltaf verið með töluvert minna höfuðmál en AB, mig minnir að það hafi munað rúmum cm. Arnar Breki er svo að fara í 3 og hálfs árs skoðun í næstu viku. Ég er forvitin að sjá hvað hann er orðinn stór því hann sprettur upp úr öllum fötum þessa dagana.

Jæja mér er ekki til setunnar boðið á nóg eftir að gera…er að vinna í því að setja inn myndir á Barnaland, hef vonandi tíma í kvöld

ferðalagið alveg að bresta á…

Jæja þá erum við bara að fara suður á morgun, eða réttara sagt annað kvöld. Svo förum við til Parísar á fimmtudagsmorguninn. Mér sýnist á veðurspánni að við megum alveg eins eiga von á rigningu, það verður a.m.k. þungt yfir, svo það er eins gott að pakka regnhlíf og yfirhöfn. Ég er búin að liggja í Parísarbókinni sem Bjössi gaf mér og pikka út nokkra staði sem við verðum að sjá en annars ætlum við bara að vera í rólegheitunum. Skemmtilegasta ferð sem við Bjössi höfum farið var þegar við fórum til London með Brekann hálfs árs og vorum bara að dóla okkur. Vorum ekkert að stressa okkur á að þurfa að sjá eða gera nokkuð sérstakt. Röltum um garða og slöppuðum af, kíktum í búðir ef við nenntum því og borðuðum góðan mat. Þetta á að verða svoleiðis ferð – eina sem bætist kannski við verða ferðir á listasöfn Ég get líklegast ekki verið þekkt fyrir að fara til Parísar án þess að fara á Louvre…en sjáum til!

Það gengur ekkert allt of vel að halda ofnæminu niðri hjá AB…honum líður samt betur en alltaf þrútinn um augun. Ég átti von á að gærdagurinn yrði góður því það var rigning en það breytti engu. Hann var samt í miklu betri gír en undanfarið en er samt aldrei laus við áreitið. Hann spurði mig í fyrradag: mamma, hvað er í augunum mínum? Annars er hann nú ekki að stressa sig á þessu ofnæmisveseni – orðinn nokkuð vanur. Tilkynnir bara að hann sé með ofnæmi fyrir grasinu og trjánum en mjólkurofnæmið sé að batna, sem er engin lygi. Við erum búin að vera að prófa okkur áfram undanfarnar vikur og er hann farinn að getað borðað Létt og Laggott eða Olivio ofan á brauð og fær að smakka ost annað slagið. Hann er líka búinn að smakka ís en það var búinn að vera draumur lengi. Við þurfum hins vegar að fara varlega í þetta og hægðum svolítið fyrst hann er búinn að vera svona slæmur af frjóofnæminu…svo nú erum við ekkert að prófa neitt nýtt, það væri ekki á hann bætandi að fá fleiri ofnæmisviðbrögð.

Arinn er bara í stuði þessa dagana – algjör prakkari þessi drengur. Mesta stuðið er að príla upp á gluggasylluna inni í herberginu hans AB og svo að opna bakaraofninn og standa uppi á hurðinni. Það er líka vinsælt að fara upp á eldhúsborð og róla ljóskrónunni og ýta stólnum hans AB að eldhúsinnréttingunni og príla upp á…maður bjargar sér bara. Það má sem sagt ekki líta af honum Hann er þvílíkt að reyna að tala þessa dagana þó að orðin hljómi öll frekar líkt og fæstir skilji hann nema ég. Hann skilur samt allt sem maður segir og það kæmi mér á óvart ef hann færi ekki að tala fljótlega.

Jæja knús á línuna…ég verð að halda áfram að ganga frá og svo auðvitað að setja ofan í tösku

 

gleymdi einu…

var að bæta við myndum á Barnalandi – set svo meira inn í vikunni

enn meira ofnæmi…

Jæja það á ekki af honum Arnari Breka að ganga…nú er stubburinn kominn með frjóofnæmi! Hann er búinn að vera slappur af og til alla vikuna. Þeir bræður kvefuðust um síðustu helgi svo við héldum að þetta væri bara einhver pest sem væri að angra hann. Hann var hress á mánudagsmorguninn svo hann fór í leikskólann en svo var hann slappur þegar ég sótti hann svo ég ákvað að halda honum heima á þriðjudaginn, var ekki viss hvort að hann væri lasinn eða bara enn þreyttur eftir ferðalagið. Þann daginn svaf hann í nærri 3 tíma yfir daginn og fór samt að sofa á venjulegum tíma um kvöldið! Honum leið betur, enda ringdi þann daginn, svo hann fór aftur í leikskólann á miðvikudaginn og var mjög hress. Skýringin á því hefur líklegast verið að á miðvikudögum fær hann alltaf ofnæmislyf því þá er fiskur í leikskólanum.

Á fimmtudag hringdi Gerður kennarinn hans svo í mig um hálf tvö en þá var hann bara búinn að vera meira og minna grátandi frá því að hann vaknaði eftir lúrinn sinn. Ég skutlaði því Ara í kerruna og labbaði á móti þeim, en þau voru á leiðinni niður á andapoll. Þá var AB svo lítill í sér að hann hékk bara um hálsinn á mér og var bara kjökrandi greyið litla. Við fórum því bara heim en þegar þangað var komið var hann með hálfsokkin og fljótandi augu, kvartaði um í hálsinum og leið augljóslega ekki vel. Þetta skánaði þegar við vorum búin að vera inni svolitla stund en við Bjössi ákváðum samt að láta lækni kíkja á hann. Hann Pétur kallinn var ekki lengi að ákveða sig og sagði það ekki fara á milli mála að um ofnæmi væri að ræða þó svo að hann væri fullungur til að vera með frjóofnæmi. Við áttum til að byrja með að prófa að gefa honum ofnæmislyf alla daga og sjá hvort að það dygði til. Í gær enduðum við hins vegar aftur með hann hjá lækni því lyfin slógu vissulega á þetta en hann var enn svo þrútinn um augun og augun fljótandi og blóðhlaupin. Við fengum því augndropa handa honum og líður honum nú mun betur þó svo að hann sé enn þrútinn og laslegur. 

Annars held ég að Ari sé að hressast. Hann er búin að vera kvefaður undanfarið og svo er framtönnin (sú sem týndist) byrjuð að láta sjá sig og það hefur greinilega angrað hann svolítið síðustu daga. Ég get ekki betur séð en að tönnin sé að mestu heil…þó er eins og örlítið hafi kvarnast neðan af henni, en þetta verður bara að koma í ljós. Hún virðist líka halla svolítið inn en tannlæknirinn sagði okkur bara að leyfa honum að hafa snuddu eins og hann vildi, þá myndi hún ýtast fram!

Þá eru amma og afi komin heim frá Spáni, komu norður í fyrrakvöld. Arnar Breki bað um fá að hringja í afa Ingólf og í miðju samtali rétti hann mér símann og fór fram í forstofu og sagðist vera farinn að hitta afa. Ég renndi því með hann út eftir í smá heimsókn…Arnar Breki var reyndar ekkert á því að fara heim vildi bara fá að vera hjá gömlu hjónunum.

Jæja bið að heilsa í bili – ætla að fara að skrifa minnislista svo ég gleymi nú engu sem ömmurnar þurfa að vita á meðan við verðum í burtu…

 

við erum komin heim… :)

Við komum heim fyrir viku, eftir 17 daga (áttu upphaflega að vera 16) á Tenerife. Frá því að við komum heim er búin að vera pökkuð dagskráin hjá okkur og svo líka nóg að gera í að ganga frá og þvo þvott. Það hefur því lítill tími gefist til að setjast niður við tölvuna svo að þeir sem bíða eftir svari við tölvupósti eða myndum á Barnalandi verða bara að afsaka biðina…myndirnar koma inn í skömmtum – ætla að reyna að bæta við á eftir!

Annars höfðum við það rosalega gott á Tenerife þó svo að maður liggi nú ekki mikið með tærnar upp í loft með tvo litla stubba hahaha… Ferðin var mjög skemmtileg að undanskildu smá slysi sem Benedikt Ari lenti í. Hann datt á munninn og missti eina tönn (hliðarframtönn) og að auki kýldust báðar framtennurnar upp í góm, önnur alla leið og hin til hálfs. Við héldum um tíma að framtönnin sem hvarf væri að koma niður í molum en tannlæknirinn telur það hafa verið beinflísar og að tönnin sé enn uppi í gómnum og líklegast óbrotin. Hún á svo bara að koma niður í rólegheitunum og þá kemur í ljós hvort að hún sé heil og sömuleiðis hvort að höggið hafi skaddað fullorðinstennurnar, við erum þó bjartsýn á að svo hafi ekki verið.

Þetta gerðist úti á (risastóru) svölum á hótelherberginu okkar. Við vorum bara í rólegheitunum í góða veðrinu, nýkomin úr sundi og á leiðinni að fara baða strákana og taka okkur til fyrir kvöldmatinn þegar Ari ætlar inn og rennur í þrepi sem var fyrir framan svalahurðina. Hann skall sem sagt beint á munninn á járnkantinn sem er utan um rennihurðina og sáum við tannaför í kantinum!! Þetta leit ekki vel út og hljóp Bjössi með AB í pössun til Heiðu og svo brunuðum við í leigubíl á spítalann. Þar fengum við frábæra þjónustu. Strax og við komum í afgreiðsluna þá var okkur vísað á túlk sem fylgdi okkur í öllu ferlinu og útskýrði allt sem læknirinn sagði og gerði það að verkum að við gátum líka spurt. Strax og búið var að skoða Ara þá vorum við send með hann í röntgenmyndatöku. Þar fengum við staðfestingu á að hann væri óbrotinn sem var að sjálfsögðu mikill léttir. Þrátt fyrir að okkur hafi fundist biðin löng þá vorum við ótrúlega heppin því þegar við komum út þá var allt orðið fullt og fólk farið að safnast saman fyrir utan spítalann. Ari stóð sig eins og hetja og var farinn að spjalla við fólkið á biðstofunni þrátt fyrir að honum liði augljóslega illa – hann er alveg ótrúlega harður af sér þessi pjakkur…sem er kannski eins gott því mig grunar að ferðirnar á slysó eigi eftir að verða nokkrar því hann er svo mikill glanni og sífellt með einhver áhættuatriði. Hann var þó ekkert að glannast í þetta skiptið!!

En að þessu óhappi undanskildu þá var ferðin mjög fín. Ferðalagið, báðar leiðir, gekk betur en við þorðum að vona. Það heyrðist bara varla í strákunum á leiðinni. Ég hafði nú mestar áhyggjur af því að Ari yrði með vesen þar sem hann á afar erfitt með að sitja kyrr. Þetta gekk hins vegar allt eins og í sögu þrátt fyrir endalausar seinkanir á leiðinni út, með millilendingu í Keflavík og fleira.

Hápunktur ferðarinnar að mati Arnars Breka var ferð í dýragarð. Þar sáum við flest af uppáhaldsdýrunum hans AB – en hann er mikill áhugamaður um dýr. Það sem mér fannst flottast voru hvítu ljónin og tígrisdýrin. AB var líka heillaður af þeim, sem og öpunum, gömmunum og Lemúrunum, en hann spurði frá því að við komum inn í garðinn: “Hvar eru Lemúrarnir?”. Ari svaf reyndar lungað úr dýragarðsheimsókninni en hann sá þó tígrisdýrin, fuglana og nokkrar tegundir af pínulitlum öpum sem honum leist mjög vel á og þeim sömuleiðis á hann. Hann kallaði öll dýrin að sjálfsögðu voffa og var upprifinn yfir þessu öllu.

Öðrum dögum eyddum við svo í að skoða okkur um á Costa Adeje, Las Americas svæðinu og Los Cristianos, niðri á strönd eða bara í rólegheitunum við sundlaugina. Við fórum í langa göngutúra og var rosalega gaman að ganga strandgötuna sem er með þeim flottari sem ég hef séð. El Duque stöndin, sú sem var næst okkur, er líka alveg ótrúlega falleg…alveg þess virði að kíkja á hana þó svo það sé smá spölur fyrir þá sem eru staðsettir á Las Americas svæðinu, við vorum sem sagt á Costa Adeje.

Annars voru stubbarnir mínir ekkert yfir sig spenntir fyrir ströndinni. Þeim fannst gaman að fara niður að strönd og voða spennandi að sjá sjóinn en ekkert spenntir að fara út í hann. Þeim var líka ekkert vel við að labba berfættir í sandinum, já já pjattaðir eins og mamma sín…sem NB klígjar samt ekkert við sandinum né sjónum. Ég átti nú alveg von á þessu frá AB en síður frá BA en hann var bara hálf skelkaður yfir sjónum, sem er kannski bara ágætt því hann fór sér þá ekki að voða á meðan.

Nú er allt að komast í eðlilegt horf hjá okkur og AB sáttur að vera kominn aftur á leikskólann. Hann saknaði vina sinni á meðan við vorum úti og bíður spenntur eftir Degi vini sínum sem er núna staddur úti á Spáni.

Svo eftir viku þá erum við Bjössi að fara til Parísar, við erum orðin voða spennt en líka pínu kvíðin því við höfum aldrei farið neitt svona í burtu frá strákunum. Bjössi var reyndar mikið á flakki út af vinnu þegar AB var minni en ekkert eftir að Ari fæddist. Ég hef hins vegar aldrei verið frá Ara yfir nótt og það lengsta sem ég hef verið frá AB var þegar ég lá inni á spítala þegar ég gekk með Ara (reyndar í þrígang). Þeir bræður verða hins vegar í góðu yfirlæti hjá ömmum sínum sem ætla að hjálpast að með þá. Amma og afi verða líka kominn heim og tilkynnti AB mér það um daginn að þegar við færum til Parísar þá ætluðu amma í gula húsinu, amma í græna húsinu og amma og afi Ingólfs öll að passa hann og Ara en hann myndi samt fara að gráta því hann vildi vera hjá mömmu!!

En jæja jæja ég ætla að segja þetta gott í bili og fara að vinna í að setja inn myndir á Barnaland

 

mér tókst það, mér tókst það, mér tókst það…

Ég afrekaði sem sagt að klára að setja inn allar myndirnar sem ég ætlaði mér á Barnaland. Það eru því fullt af nýjum myndum í mars albúminu og svo apríl albúminu. Ótrúlegt en satt þá höfum við bara engar myndir tekið í maí þar sem það er búið að vera svo mikið að gera…þannig að maí albúmið verður bara með myndum frá Tenerife

Helga frænka, Rut og Amir komu norður í gærkvöldi og ætla að kíkja á okkur á eftir. Arnari Breka finnst mjög skrítið að eiga meira en eina frænku sem heitir Helga og skilur þetta ekki alveg.

Ég er komin með vænan hnút í magann yfir ferðalaginu, aðallega út af honum Benedikt Ara. Í gær tókst honum að klifra upp á eldhússtól (eftir nokkrar tilraunir þar sem hann datt) og í morgun hefur aðalstuðið verið að fara upp á eldhúsborð. Það er bara tímaspursmál hvenær hann dettur niður af borðinu því hann er svo mikill glanni. Hann er líka búinn að vera í algjörum stríðnisgír í morgun og er sífellt að slökkva á sjónvarpinu sem Arnar Breki er að horfa á. Ég skil eiginlega ekki hvað AB er rólegur yfir því þó þetta fari rosalega í taugarnar á honum. 

Jæja best að halda áfram að taka okkur til – á eftir að klippa lubba litla!

bið bara að heilsa í bili…knús á línuna

ég er bara þriggja ára…

Þetta er yfirleitt svarið sem kemur þegar maður spyr AB að einhverju sem hann skilur kannski ekki alveg, eins og t.d. ertu afundinn? Ég fékk þetta svar einmitt í fyrradag þegar ég sótti hann á leikskólann þá var hann eitthvað svo þreyttur og frekar afundinn. Hann hafði allt á hornum sér og ég spurði hann hvort að hann væri eitthvað öfugsnúinn í dag, þá svaraði hann frekar móðgaður: nei, ég er ekki öfugsnúinn, ég er bara þriggja ára!

Nú er heldur betur farið að styttast í að við förum til Tenerife. Mér finnst ég eiga eftir að gera 100 hluti en veit samt ekki alveg hvað. Búin að redda vegabréfum, öllum lyfjum og Nutramigen (ofnæmisþurrmjólkinni). Ætla reyndar að hafa samband við tollinn og spyrja hvort að ég þurfi að hafa einhverja pappíra um þetta hvíta duft í dósum sem við erum að ferðast með;)

Vikan hefur eiginlega bara farið í að þvo þvott, þrífa og laga til og taka saman dót sem á að fylgja okkur til útlanda. Úff ég er allt í einu núna að verða pínu stressuð…reyndar er ég alltaf svona þó að ég sé bara að fara til Reykjavíkur, alltaf hrædd um að gleyma einhverju!! Ég er líklega ekki í ferðalagaæfingu, ég man þegar ég var aupair í USA þá ferðaðist ég svo mikið og þoldi ekki að vera með mikinn farangur. Þá var ég búin að koma mér upp ferðasetti, átti allar snyrtivörur og hárdót í litlum umbúðum og var orðin snillingur að pakka mér niður á 5 mínútum og koma dótinu mínu fyrir í alveg ótrúlega lítilli tösku…skil ekki hvernig ég fór að þessu. Í dag er ég með meiri farangur þegar ég skrepp í göngutúr með strákana

Ég held að veðurguðirnir séu eitthvað að ruglast, það var 15 stiga hiti hérna fyrir tveimur dögum, í gær var 6 stiga hiti og rigning en samt ágætt veður og í dag er snjókoma!! Gott að vera bara á leiðinni í sólina

 

nýjar myndir…

Var að setja nokkrar myndir inn á Barnaland – meira á leiðinni

held bara að sumarið sé komið…

Það er ekki hægt að kvarta undan veðrinu í dag, 15 stiga hiti og blankalogn. Mér finnst samt enn vera svolítið kalt í loftinu, enda snjór í fjöllunum.

Arnar Breki er orðinn voða spenntur að fara til Tenerife, eða Rife eins og hann kallar það. Ekki minnkaði gleðin þegar ég fann heimasíðu apagarðsins sem hann er búin að tala svo mikið um og þar sá hann að auk nokkurra apategunda eru líka lemúrar, það finnst mínum manni mjög spennandi. Annars tilkynnti hann okkur í gær að hann ætlaði bara aleinn í þotuna. Þetta er sem sagt það nýjasta þegar hann fer í fýlu þá segist hann ætla vera aleinn heima…ég bíð bara eftir að hann tilkynni að hann ætli að heiman eða eitthvað álíka. Sem betur fer endist fýlan nú ekki lengi og oftast er auðvelt að tala hann til.

Pjattið er hins vegar ekki að minnka. Hann fór í freyðibað um daginn og gat ekki sest niður því hann var svo upptekinn af því að leita að kuski undir sápunni, eða tusku eins og hann kallar það. Hann toppaði sig svo í fyrradag þegar við vorum að koma úr pottinum og hann var með nýtt handklæði sem kuskaði eitthvað úr og hann gat ekki farið í sturtuna af því að það var smá spotti úr handklæðinu í sturtubotninum!! Hmmm hvaðan skyldi hann hafa þetta, ég get því miður ekki svarið þetta af mér en ég held svei mér þá að hann sé verri með þetta en ég.

Við erum sem sagt búin að vígja pottinn þetta sumarið. Held að við séum jafnvel búin að jafna pottferðir síðasta sumars, sem voru ekki margar. Bæði var Ari svo lítill (og ekkert hrifinn af pottinum), veðrið alltaf hundleiðinlegt og þeir strákarnir alltaf lasnir. Þetta sumar byrjar a.m.k. betur hjá okkur. Ég held samt að við toppum seint sumarið sem ég var ólétt af Ara. Við Arnar Breki vorum oft mætt í pottinn upp úr kl. 9 og fórum svo aftur seinni partinn með Bjössa þegar hann kom heim. Enda vorum við oft spurð hvort að við værum að koma frá útlöndum. Ég var líka svo slæm í grindinni og leið bara best í pottinum og AB finnst alltaf jafn gaman að busla.

Við fórum fyrst um daginn á sumardaginn fyrsta og erum búin að fara nokkrum sinnum síðan. Ari hefur fram að þessu ekkert verið neitt alltof hrifinn en þetta er allt að koma. Hann er hættur að ríghalda í mig og er farinn að láta sig fljóta á milli okkar. Hann verður orðinn alvanur þegar við komum heim frá Tenerife

Þá er skólinn búinn hjá mér…ekki slæmt að vera komin í sumarfrí. Mér finnst ég bara hafa allan tímann í heiminum. Ekkert stress að nýta dúrinn hans Ara í allt sem þarf að gera hér heima og að auki að læra. Þrátt fyrir að ég sé dauðfegin að vera búin þá er ég strax farin að hlakka til skólans næsta vetur.

Lotan um helgina var mjög skemmtileg. Fyrirkomulagið var þannig að við kenndum öll eina kennslustund, hvert sitt fag, og sátum svo í tímum hjá öðrum. Eftir hverja kennslu þá var tekin pása þar sem kennarinn og rýnirinn fóru yfir kennslustundina með viðkomandi kennaranema, þannig að maður fékk viðbrögð við kennslunni strax. Þetta var rosalega skemmtilegt en ég viðurkenni að ég var mjög kvíðin fyrir. Mér gekk hins vegar mjög vel og ég fékk líka rosalega góð viðbrögð frá rýninum og kennaranum mínum. Ég sat svo í spænskutíma, hárgreiðslutíma, næringarfræði, sálfræði, upplýsingamennt, tölvutíma…og einhverju fleira sem ég man ekki, jú og svo auðvitað myndlistatímum hjá Dögg og Steini sem eru með mér í myndlistahluta kennsluréttindanámsins. Sjálf var ég með tíma þar sem ég fjallaði um það að allir geta lært að teikna og lét þau sem sátu tímann gera smá æfingar sem tengjast því hvenær maður er að nota hægra heilahvelið og hvenær það vinstra. Þetta var voða gaman en ég var samt fegin þegar þetta var búið

Jæja það er von á myndum í vikunni, lofa ekki meiru. Er að setja myndir úr báðum vélunum í tölvuna og stefnan er að komast á réttan stað í myndainnsetningum áður en við förum út…vona að það gangi eftir, ég veit að Helga systir yrði voða glöð

knús, HB

ertu með hausverk í tánum?…

Ég fékk þessa spurningu frá Arnari Breka um daginn. Þannig var að ég var búin að vera með hausverk en fékk svo hælsæri þegar við fórum í göngutúr (sem er ekki frásögu færandi). Hann velti mikið fyrir sér þegar ég var að fá plástur hjá ömmu hans hvort að það tengdist hausverknum á einhvern hátt. Um kvöldið þegar hann var að hátta horfði hann hugsandi á mig og spurði: mamma, ertu með hausverk í tánum?…Hann skilur sem sagt ekki alveg hvað hausverkur er en spyr mig reglulega hvort að ég sé með hausverk, enda kannski ekki skrítið þar sem ég er orðin frekar þreytt á mígreni.

Ég komst aldrei í að setja myndir inn á Barnaland. Ég misreiknaði mig svona í vikunni og fékk hálfgert sjokk í gærmorgun þegar ég uppgötvaði að það var miðvikudagur, fannst vera þriðjudagur. 

Við fórum á mánudag til að sækja um vegabréf fyrir mig og strákana. Vegabréfin okkar Arnars Breka eru týnd, við erum búin að snúa öllu við en finnum þau bara ekki, ég gjörsamlega skil þetta ekki. Mitt var hins vegar útrunnið svo það gerir ekkert til. En Arnars Breka þurfti að tilkynna týnt. Konan sagði okkur að ef við týndum nýja vegabréfinu hans þá fengi hann bara útgefið til eins árs í einu eftir það…mér fannst ég frekar misheppnað foreldri En alla vega þá komu vegabréfin í pósti í gær, sem mér fannst svolítið sérstakt en nú er það að verða raunverulegra að við séum að fara út!!

Annars verður nú þvílíkt útlandaflakk á mér þetta árið. Ég er að fara með stelpunum út í haust, erum búnar að safna okkur fyrir ferð núna í nokkur ár. Svo kom hann Bjössi mér á óvart á afmælinu mínu (18. apríl) og var búin að bóka handa okkur ferð til Parísar 12.-16. júní en þá eigum við 10 ára afmæli.

Í kvöld erum við að fara í mat til Heiðu, en hún er líka búin að bjóða mömmu og Pálma. Svo er síðasta lotan hjá mér á morgun og hinn. Ég þarf því að fara að skrifa kennsluáætlun og skipuleggja verkefnið mitt fyrir laugardaginn. Ætla að nota tímann á meðan Ari sefur og Bjössi og Arnar Breki eru uppteknir í eldhúsinu að baka köku. 

Vona að þið eigið góðan frídag